درباره ما

چگونه شروع شد؟

The Poetry Project | Foto © Rottkay

بانی این قضیه خانم سوزانه کُلبل که گذارشگر بخش خارجی مجله اشپیگل نیز هست، در طی سفرهای خود در افغانستان امکان پیدا نمود که مفهوم و اعجاز شعر در زبان پارسی را بدفعات تجربه کند. بهمراه یک وکیل دعاوی اهل افغانستان بنام آرش سپنتا از جوانان پناهنده دعوت کرد در یک کارگاه شعر شرکت کنند که بدواً در حیطه زبان فارسی بود. از آنجائیکه این افراد تازه مهاجر هنوز به زبان آلمانی مسلط نبودند، کمک و پشتیبانی شخصی که زبان مادری آنها را میدانست، جهت درک و تفاهم متقابل بسیار کلیدی بود.

تمرکز طرح بر روی نوجوانانی بود که تنها به آلمان مهاجرت کرده بودند و بدون دوست یا والدین میبایستی امور خود را در غربت رتق و فتق و شروعی تازه را رقم می‌زدند. از آنجائیکه این نوجوانان غالبا پسرانی بودند که به تنهائی به راه دور اروپا فرستاده می‌شدند، اولین گروه نویسندگی هم تنها متشکل از جوانان پسر بود، بنامهای: علی احمد (۱۵ساله)، غنی عطائی (۱۶ساله)، مهدی هاشمی (۱۶ساله)، شاه‌ضمیر هتاکی (۱۶ساله)، کاهل کشمیری (۱۵ساله)، محمد مشقدوست (۱۸ساله)، یاسر نیکصدا (۱۴ساله) و سمیع‌الله رسولی (۱۷ساله).

آنها اشعاری را سرودند درباره آنچه که برایشان در طی مسیر مهاجرت اتفاق افتاده بود. نه ماه بعد این جوانان اشعار و نوشته‌های احساسات‌برانگیزشان را در نشریهٔ مجموعه اشعار برلینر آنتولوژی «پروژه شعر- تنها به اروپا» منتشر کردند و در مقابل خیل مستمعین در شانزدهمین فستیوال بین‌المللی ادبیات برلین روخوانی و اجرا کردند. عکس‌العمل پُرشور و هیجانی که دریافت کردند آنها را تشویق به پیشرفت و ادامه نمود.

از آنزمان به بعد دهها کارگاه و کارگروه نویسندگی و شعر در شهرهای مختلف آلمان تاسیس شد، مانند کلن، فرانکفورت، نورنبرگ و بسیاری دیگر از شهرها؛ و کماکان شعرای جوان بیشتری اشعار خود را در چارچوب مراسم روخوانی و فستیوالها عرضه میکنند.