ألمانيااشعاراما زورگل

وظیفه ما

اما زورگل

وندلشتاین

 

ادغام میتواند خیلی چیز ها را تکان دهد
نه سمت پلیدی, بلکه به سوی نیکی.
به سمت یکدیگر.

“اما وظیفه ما نیست که آنهارا ادغام کنیم”

معمولا میگویند, که آنها باید زبان ما را بیاموزند.
اما چگونه بیاموزند, اگر ما با آنها حرف نزنیم؟

معمولا میگویند, که آنها باید فرهنگ ما را یاد بگیرند.
اما این اتفاق فقط زمانی می افتد که ما آن را به آنها یاد دهیم.

معمولا میگویند, پناهجویان خشونت ورزند
اما آیا این ما نیستیم که خشونت می ورزیم؟

ادغام فقط زمانی صورت میگیرد که همه کمک کنیم
و پشت اتهام های بیجا قایم نشویم
که خودمان را مجزا نکنیم و به سمت دیگران برویم.

معمولا میگویند که پناهجویان باید مثل ما بشوند
اما آیا همه انسان ها در نوع خودشون خاص نیستند؟
فقط این فرق ها دنیا را رنگارنگ میکنند
و دیگر کسی شاد نبود, اگر همه ما یک جور بودیم

 

اما زورگل (14)

در وندلشتاین زندگی میکند و آنجا به دبیرستان میرود. در مدرسه اش در کارگاهی به اسم ” مدرسه ای بدون نژادپرستی, مدرسه ای شجاع” شرکت میکند, و آنجا با سوالهایی مانند چگونگی رفتار محترمانه در مدرسه درگیر میشود و اینکه چه میشود کرد تا به هر نوع تبعیض پایان داده شود.