بر اساس آمارهای سازمان نظارت بر امور پناهندگان بدون همراه و زیر سن قانونی (BumF)، در پایان سال ۲۰۱۶ حدود ۶۸۰۰۰ پناهنده‌ی زیر سن قانونی و بدون همراه، در آلمان ساکن بودند. فقط در برلین تعداد این نوع پناهجو به حدود ۴۰۰۰ نفر بالغ بود. درست در همان زمان بود که گروه Poetry Project بنیان نهاده شد.

تمرکزِ ما: پناهجویان کم‌سن و سال از ایران و افغانستان. اولین گروهی که ما با آن‌ها کار کردیم همه مرد بودند چون مردان جوان زیادی تنها به اروپا فرستاده شده بودند. یاسر نیک‌زاده، مهدی هاشمی، شاه‌ضمیر هتاکی، غنی عطایی، کاهل کشمیری و سمیع‌الله رسولی که همگی در آن زمان بین ۱۴ تا ۱۸ سال سن داشتند، از آغاز در این پروژه با ما بودند. آن‌ها در سال ۲۰۱۸ به خاطر شعرهای تاثیرگذارشان جایزه‌ی شعرِ السه لاسکه-شولر را دریافت کردند. گونتر والراف، سخنران اصلی مراسم، در ستایش از این شعرها گفت: «این اشعار قلب‌ها را به تسخیر درمی‌آورد.»

پس روشن شد که: سرودن شعرها ادامه خواهد یافت. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ بیش از ۷۵۰ پناهجوی جوان - بیشتر از افغانستان، ایران، عراق و سوریه - در این دیالوگِ شاعرانه که در سرتاسر آلمان در قالب رویدادهای فرهنگی سازمان‌دهی شد، با ما همراه شدند. همه‌گیریِ کووید باعث شد که در دوره‌ای حفظ تداوم کارگاه‌های شعر و نویسندگی با مشکل مواجه شود ولی از ماه مه ۲۰۲۳ ما توانستیم مجددا پروژه را گسترش دهیم: حالا در کارگاه‌ها شرکت‌‌کنندگان به عربی، کردی، فارسی و اوکراینی، شعر و سرگذشت خود را روی کاغذ می‌آورند.

پناه‌جویانِ جوان به طور خاص، معمولا هدف‌شان از مهاجرت، سکنی گزیدن در کشورِ مقصد است. این پناه‌جویان چگونه سازوکار مهاجرت، دردِ بریدن از وطن، رسیدن به کشوری غریب، و تبدیل شدن به یک خارجی را تجربه می‌کنند؟ چگونه جای پای خود را در کشورِ تازه سفت می‌کنند؟ تفاوت‌ها میان خانه‌ی قدیمی و خانه‌ی جدیدشان را چگونه درک می‌کنند؟ چه شباهت‌هایی میان این دو خانه کشف می‌کنند؟ آن‌ها در شعرهای تاثیرگذارشان به تمامِ این تجربه‌ها و بیش از این‌ها، می‌پردازند.